پ.ن: در زندگی زخم هایی هستند که مثل خوره روح رو نمی خورند، اگه نمی کشند قوی ترت هم نمی کنند. این زخم ها طی یه فرایند پیچیده تبدیل به سوژه می شن. ما افتخار می کنیم به عدم تعلقمون، به لحظه ای که تو شهر یکی دیگه از اتوبوس پیاده می شیم؛ فقط چون نمی شه از آوارگی با کسی حرف زد.
من از دنیایی که شرم دخترانه رو با رژگونه انبوه سازی کردن می ترسم. از برجسته کردن حقوق و کون ولب زنان می ترسم. اون طرف پنجره ی من چیزا عجیبند. یهودی سرگردانی هست که هنوز می گرده، توی دنیای ما اون یه «کلمه» هم نداره ولی قراره نماد نسل من باشه. اونی که اسم شناسنامه ایم روشه ادعا می کنه گم شده وقتی همه ی ما توی زمانی زندگی می کنیم که مبداش یه مدار بسته دور خورشیده. اون دوست داره پالتوی نیکول کیدمن توی آیز واید شات رو بپوشه، عین لیمیتز آو کنترل دو تا اسپرسو سفارش بده ولی پالتوهه به تنش زار می زنه و پونزده ساعته هیچی نخورده، اسپرسوهای کافه ای که همیشه می ره افتضاحن. عجیب تر همه این که شبا باید سیگارمو با زاویه سی درجه پرت کنم بیرون وگرنه جزوه ی زبانم بالای درخت آتیش می گیره. این طرف پنجره مالیخولیاییه که به اسم وبلاگ طلب داشتم. مالیخولیا رو که نمی نویسن.
«…همیشه معصومیت را به عنوان چیزی خوب فکر کرده بود، چیزی برای گرامی داشتن… ولی حالا می دید معصومیت می توانست شیطانی هم باشد. هیولاوار…»
پ.ن: «بی گناهان» مثل «مردم » و «ملت»، نه مجموعه ی اشخاص، که کالایی رو منظور می کنه آماده ی سر بریدن. ولی این فقط یه روی ماجراست.
پیرمردی که جلوی نرده های نهاد معظم دانشگا بساطشو پهن می کرد، تمام بساطش یه شلغم پلاسیده ی عظیم بود. آشکارگی توهم کالای بورژوازی، حلول «نیستی» در یه شی، رابطه ی عارفانه که به واسطه ی عدم مفهوم شلغم برقرار می شه ولی نقصان رابطه با امر نمادین از نظر یه دانشجوی ارشد یا دکترای روان شناسی، القا گر نابرابری شرم آور اجتماعی به دانشجوی اقتصادی که »تئوری» نخونده. بله… واقعا دلایل زیادی وجود داشت پدربزرگ قصه ی ما بعد مردنشم از جلوی نرده های نهاد معظم دانشگا جمع آوری نشه.
نظریه یا ایمان، به درد بچه با سرطان بدخیم نمی خوره. وقتی می خوای سرت عربده بکشه فقط می گه دوباره براش کنگ فو پندا بگذاری.
خود را در چشم های تو نگاه کرده ام اگزوشیمیلکو
آب های تو کجایند که پس این می توانند نگاهم کنند
