پ.ن: در زندگی زخم هایی هستند که مثل خوره روح رو نمی خورند، اگه نمی کشند قوی ترت هم نمی کنند. این زخم ها طی یه فرایند پیچیده تبدیل به سوژه می شن. ما افتخار می کنیم به عدم تعلقمون، به لحظه ای که تو شهر یکی دیگه از اتوبوس پیاده می شیم؛ فقط چون نمی شه از آوارگی با کسی حرف زد.
